Poniżej przedstawiono główne zasady rachunkowości zastosowane przy sporządzaniu niniejszych sprawozdań finansowych. Zasady te były stosowane w sposób spójny we wszystkich prezentowanych latach, o ile nie zaznaczono inaczej.
2.1 Podstawy przygotowania
Sporządzenie sprawozdań finansowych zgodnie z przyjętymi w Wielkiej Brytanii standardami MSR wymaga stosowania pewnych istotnych szacunków księgowych. Wymaga również od kierownictwa stosowania własnych osądów w procesie stosowania zasad rachunkowości Grupy. Obszary wymagające wyższego stopnia osądu lub złożoności, a także obszary, w których założenia i szacunki mają istotne znaczenie dla sprawozdań finansowych, zostały ujawnione w nocie 27.
i) Kontynuacja działalności
Działalność Grupy, wraz z czynnikami, które mogą wpłynąć na jej przyszły rozwój, wyniki i pozycję, została przedstawiona w Raporcie Strategicznym oraz w części zatytułowanej Zarządzanie ryzykiem i główne ryzyka. Opisują one również sytuację finansową Grupy, jej przepływy pieniężne oraz płynność finansową. Ponadto, w nocie 22 do sprawozdania finansowego zawarto cele, zasady i procesy Grupy w zakresie zarządzania kapitałem, cele zarządzania ryzykiem finansowym, szczegółowe informacje na temat instrumentów finansowych i działalności zabezpieczającej, zaciągniętych kredytów oraz narażenia na ryzyko kredytowe i ryzyko płynności.
Na
Zarząd uważa, że Grupa jest dobrze przygotowana do zarządzania ryzykiem biznesowym i, po przeprowadzeniu analiz obejmujących analizę prognoz i przewidywań, uwzględniających uzasadnione zmiany w wynikach handlowych oraz istniejące udogodnienia bankowe, ma uzasadnione oczekiwanie, że Grupa dysponuje wystarczającymi zasobami, aby kontynuować działalność operacyjną przez kolejne dwanaście miesięcy od daty zatwierdzenia sprawozdania finansowego. Po należytym rozważeniu zakresu i prawdopodobieństwa potencjalnych wyników ocenionych w ramach testów warunków skrajnych dotyczących sprawozdania z wykonalności, Zarząd nadal stosuje zasadę kontynuacji działalności jako podstawę rachunkowości przy sporządzaniu Sprawozdania Rocznego.
2.2 Podstawa konsolidacji
Skonsolidowane sprawozdanie finansowe obejmuje sprawozdania finansowe Spółki, jej spółek zależnych i joint venture na dzień 31 grudnia 2025 r.
i) Spółki zależne
Jednostki zależne to wszystkie jednostki, nad którymi Grupa sprawuje kontrolę. Grupa sprawuje kontrolę nad jednostką, gdy jest narażona na zmienne zwroty z inwestycji lub ma do nich prawa oraz może wpływać na te zwroty poprzez sprawowanie władzy nad jednostką. Jednostki zależne podlegają pełnej konsolidacji od dnia przeniesienia kontroli na Grupę. W przypadku utraty kontroli nad jednostką zależną Grupa wyksięgowuje powiązane aktywa (w tym wartość firmy), zobowiązania, udziały niekontrolujące oraz inne składniki kapitału własnego, a wszelkie wynikające z tego zyski lub straty ujmuje się w rachunku zysków i strat. Wszelkie zatrzymane inwestycje ujmuje się według wartości godziwej.
ii) Transakcje wyeliminowane w wyniku konsolidacji
Wszystkie salda i transakcje wewnątrzgrupowe, w tym wszelkie niezrealizowane zyski i straty lub przychody i koszty wynikające z takich transakcji, są w całości eliminowane podczas sporządzania skonsolidowanego sprawozdania finansowego. Niezrealizowane straty są eliminowane w taki sam sposób jak niezrealizowane zyski, ale tylko w zakresie, w jakim nie występują dowody utraty wartości. W razie potrzeby kwoty wykazane przez spółki zależne zostały skorygowane w celu zapewnienia zgodności z zasadami rachunkowości Grupy.
iii) Wspólne ustalenia
Grupa stosuje MSSF 11 do swoich wspólnych ustaleń. Zgodnie z MSSF 11 inwestycje we wspólne ustalenia są klasyfikowane jako wspólne operacje lub wspólne przedsięwzięcia, w zależności od praw i obowiązków umownych każdego z inwestorów. Grupa oceniła charakter swoich wspólnych ustaleń i uznała je za wspólne przedsięwzięcie. Udziały we wspólnym przedsięwzięciu są ujmowane metodą praw własności, po początkowym ujęciu według kosztu.
iv) Metoda praw własności
Zgodnie z metodą praw własności inwestycja jest początkowo ujmowana według kosztu, a wartość bilansowa jest zwiększana lub zmniejszana w celu ujęcia udziału inwestora w zmianie aktywów netto jednostki zależnej po dacie nabycia.
Jeżeli udziały własnościowe w przedsięwzięciu joint venture ulegają zmniejszeniu, ale zachowana jest wspólna kontrola, wówczas jedynie proporcjonalna część kwot uprzednio ujętych w innych całkowitych dochodach podlega przeklasyfikowaniu na zysk lub stratę, w stosownych przypadkach.
Udział Grupy w zyskach lub stratach po przejęciu jest ujmowany w rachunku zysków i strat, a jej udział w zmianach w pozostałych całkowitych dochodach po przejęciu jest ujmowany z odpowiednią korektą wartości bilansowej inwestycji. Jeżeli udział Grupy w stratach w przedsięwzięciu wspólnym jest równy lub wyższy od jej udziału w przedsięwzięciu wspólnym, w tym wszelkich innych niezabezpieczonych należności, Grupa nie ujmuje dalszych strat, chyba że zaciągnęła zobowiązania prawne lub konstruktywne lub dokonała płatności w imieniu przedsięwzięcia wspólnego. Dywidendy otrzymane od przedsięwzięcia wspólnego pomniejszają wartość bilansową inwestycji.
Na każdy dzień sprawozdawczy Grupa ustala, czy istnieją obiektywne dowody utraty wartości inwestycji w joint venture. W takim przypadku Grupa oblicza kwotę utraty wartości jako różnicę między wartością odzyskiwalną joint venture a jego wartością bilansową i ujmuje kwotę obok „udziału w zyskach/(stratach) joint venture” w rachunku zysków i strat.
Zyski i straty wynikające z transakcji upstream i downstream pomiędzy Grupą a wspólnym przedsięwzięciem są ujmowane w sprawozdaniach finansowych Grupy wyłącznie w zakresie udziałów niepowiązanego inwestora w wspólnym przedsięwzięciu. Niezrealizowane straty są eliminowane, chyba że transakcja dostarcza dowodów na utratę wartości przeniesionego składnika aktywów. Zasady rachunkowości wspólnego przedsięwzięcia zostały w razie potrzeby dostosowane do zasad przyjętych przez Grupę.
v) Rozliczanie połączeń jednostek gospodarczych
Połączenia jednostek gospodarczych rozlicza się metodą nabycia na dzień przejęcia, czyli dzień przeniesienia kontroli na Grupę. Kontrola jest definiowana jako zdolność do kierowania polityką finansową i operacyjną jednostki w celu uzyskania korzyści z jej działalności. Oceniając kontrolę, Grupa bierze pod uwagę potencjalne prawa głosu, które są obecnie możliwe do wykonania.
Grupa wycenia wartość firmy na dzień nabycia w następujący sposób:
- wartość godziwa przekazanego wynagrodzenia; plus
- uznana kwota wszelkich udziałów niekontrolujących w jednostce przejmowanej; plus
- jeżeli połączenie jednostek gospodarczych realizowane jest etapami, wartość godziwa ponownie wyceniona na dzień przejęcia istniejącego udziału w jednostce przejmowanej; pomniejszona
- kwota netto uznana zidentyfikowanych nabytych aktywów i przejętych zobowiązań; pomniejszona
- oddzielnie identyfikowalne aktywa niematerialne wynikające z alokacji ceny zakupu.
Odrębnie identyfikowalne aktywa niematerialne wynikające z alokacji ceny nabycia są ujmowane, jeżeli spełniają definicję i kryteria ujęcia aktywów niematerialnych określone w MSR 38. Takie aktywa niematerialne mogą obejmować na przykład relacje z klientami, nazwy marek, znaki towarowe, technologie lub portfele zamówień. Aktywa te są początkowo ujmowane według wartości godziwej na dzień nabycia, a następnie systematycznie amortyzowane przez szacowany okres ich ekonomicznej użyteczności, który jest corocznie weryfikowany. Amortyzacja jest ujmowana w rachunku zysków i strat.
Wartość firmy jest początkowo wyceniana według kosztu nabycia. Po początkowym ujęciu, wartość firmy jest wyceniana według kosztu nabycia pomniejszonego o wszelkie skumulowane straty z tytułu utraty wartości. Dla celów testu na utratę wartości, wartość firmy nabyta w ramach połączenia jednostek gospodarczych jest, od dnia przejęcia, alokowana do każdego z segmentów Grupy, które mają odnieść korzyści z połączenia, niezależnie od tego, czy inne aktywa lub zobowiązania jednostki przejmowanej są przypisane do tych jednostek.
W przypadku gdy wartość firmy została przypisana do segmentu, a część działalności w ramach tej jednostki została zbyta, wartość firmy związana ze zbytą działalnością jest uwzględniana w wartości bilansowej tej działalności przy ustalaniu zysku lub straty ze zbycia. W takich okolicznościach zbyta wartość firmy jest mierzona na podstawie względnej wartości zbytej działalności i zachowanej części segmentu.
Koszt przejęcia wycenia się jako sumę przekazanej zapłaty, wycenianej według wartości godziwej na dzień przejęcia. Jeżeli nadwyżka jest ujemna, zysk z okazyjnego nabycia jest ujmowany natychmiast w rachunku zysków i strat. Przeniesiona zapłata nie obejmuje kwot związanych z rozliczeniem wcześniej istniejących relacji. Kwoty te są zazwyczaj ujmowane w rachunku zysków i strat. Koszty związane z przejęciem, inne niż koszty związane z emisją dłużnych lub kapitałowych papierów wartościowych, poniesione przez Grupę w związku z połączeniem jednostek gospodarczych, są ujmowane w ciężar rachunku zysków i strat w momencie ich poniesienia.
Wszelkie wynagrodzenie warunkowe, które ma zostać przeniesione przez nabywcę, zostanie ujęte w wartości godziwej na dzień przejęcia. Wynagrodzenie warunkowe sklasyfikowane jako kapitał własny nie podlega ponownej wycenie, a jego późniejsze rozliczenie jest ujmowane w kapitale własnym. Wynagrodzenie warunkowe sklasyfikowane jako składnik aktywów lub zobowiązań będący instrumentem finansowym i objętym zakresem MSSF 9 „Instrumenty finansowe” jest wyceniane w wartości godziwej, a zmiany wartości godziwej są ujmowane w rachunku zysków i strat zgodnie z MSSF 9. Pozostałe wynagrodzenie warunkowe, które nie jest objęte zakresem MSSF 9, jest wyceniane w wartości godziwej na każdy dzień sprawozdawczy, a zmiany wartości godziwej są ujmowane w rachunku zysków i strat.
vi) Inwestycje w spółki zależne i porozumienia wspólne
Inwestycje Spółki w jednostkach zależnych i porozumieniach wspólnych wyceniane są według kosztu.
2.3 Waluta obca
i) Waluta funkcjonalna i prezentacyjna
Skonsolidowane sprawozdania finansowe Grupy prezentowane są w funtach szterlingach, które są walutą funkcjonalną Grupy. Grupa ustala walutę funkcjonalną dla każdej jednostki, a pozycje zawarte w sprawozdaniach finansowych każdej jednostki są wyceniane w tej walucie funkcjonalnej. Grupa stosuje bezpośrednią metodę konsolidacji, a w przypadku zbycia jednostki zagranicznej zysk lub strata przeklasyfikowane na wynik finansowy odzwierciedlają kwotę powstałą w wyniku zastosowania tej metody.
Sprawozdania finansowe Spółki sporządzane są i prezentowane w funtach szterlingach, które są jej walutą funkcjonalną.
ii) Transakcje i salda
Transakcje w walutach obcych przelicza się na walutę funkcjonalną według kursów walutowych obowiązujących w dniu transakcji lub wyceny (w przypadku przeszacowania pozycji). Aktywa i zobowiązania pieniężne denominowane w walutach obcych przelicza się po kursie spot waluty funkcjonalnej obowiązującym na dzień bilansowy. Zyski i straty kursowe z tytułu rozliczenia aktywów i zobowiązań pieniężnych denominowanych w walutach obcych ujmuje się w rachunku zysków i strat, z wyjątkiem sytuacji, gdy są one odraczane w innych całkowitych dochodach jako kwalifikujące się zabezpieczenia przepływów pieniężnych. Wszystkie zyski i straty kursowe prezentowane są w rachunku zysków i strat w pozycji koszty administracyjne.
Różnice kursowe dotyczące pozycji klasyfikowanych w ramach pozostałych całkowitych dochodów („OCI”) są ujmowane w OCI, natomiast pozostałe różnice kursowe są ujmowane w rachunku zysków i strat.
Pozycje niepieniężne wyceniane według kosztu historycznego w walucie obcej przelicza się po kursach wymiany obowiązujących w dniu początkowej transakcji. Pozycje niepieniężne wyceniane w wartości godziwej w walucie obcej przelicza się po kursach wymiany obowiązujących w dniu ustalenia wartości godziwej. Zysk lub strata z przeliczenia pozycji niepieniężnych wycenianych w wartości godziwej jest traktowana zgodnie z ujęciem zysku lub straty z tytułu zmiany wartości godziwej danej pozycji (tj. różnice kursowe dotyczące pozycji, których zysk lub strata z tytułu wartości godziwej jest ujmowana w całkowitych dochodach lub w wyniku finansowym, są również ujmowane odpowiednio w całkowitych dochodach lub w wyniku finansowym).
Przy ustalaniu kursu walutowego spot, który należy zastosować w momencie początkowego ujęcia powiązanego składnika aktywów, kosztu lub dochodu (lub jego części) lub wyksięgowania składnika aktywów niepieniężnych lub zobowiązania niepieniężnego związanego z zaliczką, datą transakcji jest data, w której Grupa początkowo ujmuje składnik aktywów niepieniężnych lub zobowiązanie niepieniężne wynikające z zaliczki. W przypadku wielu płatności lub wpływów z góry, Grupa ustala datę transakcji dla każdej płatności lub wpływu zaliczki.
iii) Spółki Grupy
Wyniki i sytuacja finansowa wszystkich jednostek Grupy (z których żadna nie prowadzi działalności w walucie gospodarki hiperinflacyjnej), których waluta funkcjonalna różni się od waluty prezentacji, przeliczane są na walutę prezentacji w następujący sposób:
- aktywa i pasywa jednostek zagranicznych przeliczane są według kursu zamknięcia obowiązującego na dzień sprawozdawczy
- przychody i koszty w każdym rachunku zysków i strat przeliczane są po średnich kursach wymiany (chyba że średnia ta nie stanowi rozsądnego przybliżenia skumulowanego efektu kursów obowiązujących w dniu transakcji; w takim przypadku przychody i koszty przeliczane są
po kursie obowiązującym w dniu każdej transakcji).
Wszystkie wynikające z tego różnice kursowe są ujmowane w całkowitych dochodach całkowitych. W przypadku zbycia jednostki zagranicznej, składnik całkowitych dochodów związany z tą konkretną jednostką zagraniczną jest przeklasyfikowany na zysk lub stratę.
Wartość firmy i korekty wartości godziwej powstałe w wyniku przejęcia podmiotu zagranicznego traktowane są jako aktywa i pasywa tego podmiotu i przeliczane po kursie zamknięcia. Powstałe różnice kursowe ujmowane są w całkowitych dochodach ogółem.
2.4 Instrumenty finansowe pochodne i rachunkowość zabezpieczeń
Grupa wykorzystuje pochodne instrumenty finansowe w celu zabezpieczenia ryzyka walutowego wynikającego z działalności operacyjnej, finansowej i inwestycyjnej. Grupa nie posiada ani nie emituje pochodnych instrumentów finansowych w celach handlowych. Jednakże instrumenty pochodne, które nie kwalifikują się do rachunkowości zabezpieczeń, są ujmowane jako instrumenty handlowe.
Instrumenty pochodne są początkowo ujmowane według wartości godziwej w dniu zawarcia kontraktu pochodnego, a następnie przeszacowywane do wartości godziwej. Instrumenty pochodne są wykazywane jako aktywa finansowe, gdy wartość godziwa jest dodatnia, oraz jako zobowiązania finansowe, gdy wartość godziwa jest ujemna. Metoda ujmowania wynikającego z tego zysku lub straty zależy od tego, czy instrument pochodny jest wyznaczony jako instrument zabezpieczający, a jeśli tak, to od charakteru zabezpieczanej pozycji. Grupa wyznacza wszystkie instrumenty pochodne jako zabezpieczenia określonego ryzyka związanego z ujętym składnikiem aktywów lub zobowiązaniem albo wysoce prawdopodobną prognozowaną transakcją (zabezpieczenie przepływów pieniężnych).
W momencie zawarcia transakcji Grupa wyznacza i dokumentuje relację między instrumentami zabezpieczającymi a pozycjami zabezpieczanymi, a także swoje cele w zakresie zarządzania ryzykiem i strategię zawierania różnych transakcji zabezpieczających. Grupa dokumentuje również swoją ocenę, zarówno w momencie zawarcia transakcji zabezpieczającej, jak i na bieżąco, dotyczącą wysokiej skuteczności instrumentów pochodnych stosowanych w transakcjach zabezpieczających w kompensowaniu zmian wartości godziwej lub przepływów pieniężnych pozycji zabezpieczanych.
Wartości godziwe różnych instrumentów pochodnych wykorzystywanych do celów zabezpieczających ujawniono w uwadze 22. Pełna wartość godziwa instrumentu pochodnego zabezpieczającego jest klasyfikowana jako składnik aktywów lub zobowiązań nieobrotowych, jeżeli pozostały okres zapadalności pozycji zabezpieczanej wynosi ponad dwanaście miesięcy, oraz jako składnik aktywów lub zobowiązań obrotowych, jeżeli pozostały okres zapadalności pozycji zabezpieczanej wynosi mniej niż dwanaście miesięcy. Instrumenty pochodne przeznaczone do obrotu są klasyfikowane jako składnik aktywów lub zobowiązań obrotowych.
Wartość godziwa kontraktów terminowych na wymianę walut to ich notowana cena rynkowa na dzień sporządzenia sprawozdania z sytuacji finansowej, będąca wartością bieżącą notowanej ceny terminowej.
i) Zabezpieczenie przepływów pieniężnych
Efektywna część zmian wartości godziwej instrumentów pochodnych, które są wyznaczone i kwalifikują się jako zabezpieczenia przepływów pieniężnych, jest ujmowana w kapitale rezerwowym z tytułu zabezpieczeń w ramach kapitału własnego. Zysk lub strata z tytułu nieefektywnej części jest ujmowana bezpośrednio w rachunku zysków i strat w pozycji przychodów.
W przypadku stosowania kontraktów forward do zabezpieczania prognozowanych transakcji, Grupa zazwyczaj wyznacza jako instrument zabezpieczający jedynie zmianę wartości godziwej kontraktu forward związaną z elementem spot. Zyski lub straty związane z efektywną częścią zmiany elementu spot kontraktów forward są ujmowane w rezerwie z tytułu zabezpieczenia przepływów pieniężnych w kapitale własnym. Zmiana elementu forward kontraktu, która odnosi się do pozycji zabezpieczanej („element forward zgodny z umową”), jest ujmowana w pozostałych całkowitych dochodach w rezerwie kosztów zabezpieczenia w kapitale własnym. W niektórych przypadkach jednostka może wyznaczyć jako instrument zabezpieczający pełną zmianę wartości godziwej kontraktu forward (w tym punkty forward). W takich przypadkach zyski lub straty związane z efektywną częścią zmiany wartości godziwej całego kontraktu forward są ujmowane w rezerwie z tytułu zabezpieczenia przepływów pieniężnych w kapitale własnym.
W przypadku wygaśnięcia, sprzedaży lub rozwiązania instrumentu zabezpieczającego lub gdy zabezpieczenie przestaje spełniać kryteria rachunkowości zabezpieczeń, wszelkie skumulowane odroczone zyski lub straty oraz odroczone koszty zabezpieczenia ujęte w kapitale własnym w tym momencie pozostają w kapitale własnym do momentu zajścia prognozowanej transakcji, skutkującej rozpoznaniem składnika aktywów niefinansowych. W przypadku, gdy prognozowana transakcja nie będzie już przewidywana, skumulowane zyski lub straty oraz odroczone koszty zabezpieczenia ujęte w kapitale własnym są niezwłocznie przenoszone do rachunku zysków i strat i ujmowane w sprawozdaniu z całkowitych dochodów.
2.5 Środki trwałe
i) Aktywa będące własnością
Składniki rzeczowych aktywów trwałych wycenia się według kosztu lub domniemanego kosztu pomniejszonego o skumulowaną amortyzację oraz wszelkie odpisy z tytułu utraty wartości. Koszty te obejmują koszty bezpośrednio związane z przystosowaniem składnika aktywów do użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Wartość bilansowa wszelkich części, które zostaną następnie wymienione, jest wyksięgowywana. Jeżeli części składowe rzeczowych aktywów trwałych mają różny okres użytkowania, składniki te są ujmowane jako odrębne składniki rzeczowych aktywów trwałych.
Późniejsze koszty wlicza się do wartości bilansowej składnika aktywów lub ujmuje jako odrębny składnik aktywów, w zależności od przypadku, tylko wtedy, gdy jest prawdopodobne, że Grupa uzyska przyszłe korzyści ekonomiczne związane z danym składnikiem aktywów, a koszt danego składnika aktywów można wiarygodnie oszacować. Wszelkie pozostałe naprawy i konserwacje obciążają rachunek zysków i strat w roku obrotowym, w którym zostały poniesione.
Pozycja rzeczowych aktywów trwałych oraz każda istotna część początkowo ujęta jest wyksięgowywana z bilansu w momencie jej zbycia (tj. w dniu objęcia kontroli przez odbiorcę) lub gdy nie oczekuje się żadnych przyszłych korzyści ekonomicznych z jej użytkowania lub zbycia. Wszelkie zyski lub straty powstałe w wyniku wyksięgowania składnika aktywów (obliczone jako różnica między przychodami netto ze sprzedaży a wartością bilansową składnika aktywów) są ujmowane w rachunku zysków i strat w momencie wyksięgowania składnika aktywów.
Koszty środków trwałych w budowie obejmują koszty materiałów i robocizny bezpośredniej oraz wszelkie inne koszty bezpośrednio związane z doprowadzeniem środka trwałego do stanu umożliwiającego jego zamierzone wykorzystanie.
ii) Amortyzacja
Grunty nie podlegają amortyzacji. Amortyzacja jest naliczana liniowo w rachunku zysków i strat przez szacowany okres użytkowania każdej części środka trwałego. Szacowany okres użytkowania jest następujący:
- Budynki 20–40 lat
- Maszyny i urządzenia 5–20 lat
- Wyposażenie i instalacje 3–5 lat.
Środki trwałe w budowie są amortyzowane od miesiąca, w którym środek trwały jest gotowy do zamierzonego wykorzystania.
Wartość rezydualna aktywów i przewidywany okres ich użytkowania podlegają przeglądowi i, w razie potrzeby, korekcie na koniec każdego roku obrotowego.
2.6 Aktywa niematerialne
i) Badania i rozwój
Wydatki na działalność badawczą podejmowaną w celu zdobycia nowej wiedzy naukowej lub technicznej są ujmowane w rachunku zysków i strat jako koszty w momencie poniesienia.
Koszty rozwoju, które można bezpośrednio przypisać do projektowania i testowania identyfikowalnych i unikalnych produktów kontrolowanych przez Grupę, są uznawane za aktywa niematerialne, jeżeli spełnione są następujące kryteria:
- technicznie możliwe jest ukończenie zasobu w taki sposób, aby był gotowy do użytku
- zarząd zamierza ukończyć aktywa i je wykorzystać lub sprzedać
- istnieje możliwość wykorzystania lub sprzedaży aktywów
- można wykazać, w jaki sposób aktywa będą generować prawdopodobne przyszłe korzyści ekonomiczne
- dostępne są odpowiednie zasoby techniczne, finansowe i inne umożliwiające dokończenie rozwoju oraz użytkowanie lub sprzedaż aktywów
- nakłady poniesione na dany składnik aktywów w trakcie jego rozwoju można wiarygodnie zmierzyć.
Do kosztów bezpośrednio przypisywalnych, które są kapitalizowane jako część aktywów, zaliczają się koszty pracownicze związane z rozwojem produktu oraz odpowiednia część odpowiednich kosztów ogólnych.
Po początkowym ujęciu nakładów na prace rozwojowe jako składnika aktywów, składnik ten jest wyceniany według ceny nabycia pomniejszonej o wszelkie skumulowane odpisy amortyzacyjne i skumulowane odpisy z tytułu utraty wartości. Amortyzacja składnika aktywów rozpoczyna się po zakończeniu prac rozwojowych, gdy składnik aktywów jest dostępny do użytkowania. Jest on amortyzowany przez okres, w którym oczekuje się uzyskania przyszłych korzyści ekonomicznych. Amortyzacja jest ujmowana w koszcie własnym sprzedaży. W okresie prac rozwojowych składnik aktywów jest corocznie testowany pod kątem utraty wartości.
Pozostałe nakłady na rozwój, które nie spełniają tych kryteriów, są ujmowane jako koszt w momencie poniesienia. Koszty rozwoju, które zostały wcześniej ujęte jako koszt, nie są ujmowane jako aktywa w kolejnym okresie.
ii) Dobra wola
Wartość firmy stanowi nadwyżkę kosztu przejęcia nad wartością godziwą udziału Grupy w identyfikowalnych aktywach, zobowiązaniach i zobowiązaniach warunkowych przejętych w ramach połączenia jednostek gospodarczych. Wartość firmy jest wykazywana w kwocie rozpoznanej na dzień przejęcia pomniejszonej o wszelkie skumulowane straty z tytułu utraty wartości. Wartość firmy jest testowana pod kątem utraty wartości corocznie lub częściej, jeśli istnieją przesłanki wskazujące na możliwość utraty wartości.
iii) Oprogramowanie
Nabyte licencje na oprogramowanie komputerowe są kapitalizowane w oparciu o koszty poniesione na nabycie i wdrożenie danego oprogramowania. Po początkowym ujęciu, oprogramowanie jest wykazywane według kosztu pomniejszonego o skumulowaną amortyzację i skumulowane odpisy z tytułu utraty wartości.
iv) Patenty
Patenty wycenia się początkowo według ceny nabycia, a następnie amortyzuje liniowo przez szacowany okres ich użytecznej eksploatacji.
v) Inne aktywa niematerialne
Aktywa niematerialne nabyte w wyniku połączenia jednostek gospodarczych są kapitalizowane według wartości godziwej na dzień przejęcia i amortyzowane przez szacowany okres ich użytkowania. Ich wartość bilansowa to wartość godziwa w momencie przejęcia pomniejszona o skumulowaną amortyzację i ewentualną utratę wartości. Aktywa niematerialne nabyte w ramach połączenia jednostek gospodarczych są ujmowane poza wartością firmy, jeżeli są one możliwe do wyodrębnienia lub wynikają z praw umownych lub innych praw, a ich wartość godziwą można wiarygodnie oszacować.
Koszty rozwoju, które można bezpośrednio przypisać projektowaniu i rozwojowi aktywów niematerialnych wytworzonych wewnętrznie i kontrolowanych przez Grupę, są ujmowane po spełnieniu odpowiednich kryteriów. Aktywa niematerialne wytworzone wewnętrznie są amortyzowane od momentu, w którym składnik aktywów jest gotowy do użycia.
Wydatki na wewnętrznie wygenerowaną wartość firmy i marki są ujmowane w rachunku zysków i strat jako koszt w momencie poniesienia. Wydatki na badania i rozwój, które nie spełniają powyższych kryteriów, są ujmowane jako koszt w momencie poniesienia. Koszty rozwoju, które zostały wcześniej ujęte jako koszt, nie są ujmowane jako aktywa w kolejnym okresie.
vi) Amortyzacja
Szacunkowy okres użytkowania aktywów niematerialnych Grupy przedstawia się następująco:
- Związane z marketingiem 5–15 lat
- Związane z klientem 2–10 lat
- Związane z technologią 5–20 lat
- Związane z oprogramowaniem 3–10 lat
- Licencje 3–10 lat
- Rozwój kapitalizowany 3–10 lat od daty udzielenia patentu.
Metody amortyzacji, okresy użytkowania i wartości rezydualne podlegają przeglądowi na każdy dzień sprawozdawczy i w razie potrzeby skorygowaniu.
2.7 Instrumenty finansowe
i) Klasyfikacje
Klasyfikacja zależy od celu, w jakim nabyto aktywa finansowe. Zarząd ustala klasyfikację swoich aktywów finansowych w momencie ich początkowego ujęcia.
Grupa klasyfikuje swoje aktywa finansowe do następujących kategorii:
a) Aktywa finansowe wyceniane według wartości godziwej przez wynik finansowy
Aktywa finansowe wyceniane w wartości godziwej przez wynik finansowy to aktywa finansowe przeznaczone do obrotu. Aktywa finansowe klasyfikuje się do tej kategorii, jeżeli zostały nabyte głównie w celu sprzedaży w krótkim terminie. Instrumenty pochodne również klasyfikuje się jako przeznaczone do obrotu, chyba że są wyznaczone jako instrumenty zabezpieczające.
b) Aktywa finansowe wyceniane według zamortyzowanego kosztu
Aktywa finansowe wyceniane według zamortyzowanego kosztu są utrzymywane w celu uzyskania umownych przepływów pieniężnych, jeżeli przepływy te reprezentują wyłącznie spłatę kapitału i odsetek.
c) Aktywa finansowe wyceniane według wartości godziwej przez inny całkowity dochód
Zakup i sprzedaż aktywów finansowych wycenianych w wartości godziwej przez inny całkowity dochód ujmuje się w dniu rozliczenia, przy czym wszelkie zmiany wartości godziwej pomiędzy datą transakcji a datą rozliczenia ujmuje się w kapitale rezerwowym wycenianym w wartości godziwej przez inny całkowity dochód.
ii) Rozpoznawanie i pomiar
Aktywa finansowe niewyceniane w wartości godziwej przez wynik finansowy są początkowo ujmowane w wartości godziwej powiększonej o koszty transakcyjne. Aktywa finansowe wyceniane w wartości godziwej przez wynik finansowy są początkowo ujmowane w wartości godziwej, a koszty transakcyjne są ujmowane w rachunku zysków i strat. Aktywa finansowe są wyłączane z bilansu, gdy prawa do otrzymywania przepływów pieniężnych z inwestycji wygasły lub zostały przeniesione, a Grupa przeniosła zasadniczo całe ryzyko i korzyści z tytułu własności. Przychody odsetkowe z aktywów finansowych wycenianych według zamortyzowanego kosztu są ujmowane w przychodach finansowych metodą efektywnej stopy procentowej. Wszelkie zyski lub straty powstałe w wyniku wyłączenia z bilansu są ujmowane bezpośrednio w rachunku zysków i strat i prezentowane w pozostałych zyskach/(stratach) razem z zyskami i stratami z tytułu różnic kursowych. Straty z tytułu utraty wartości są prezentowane jako osobna pozycja w rachunku zysków i strat.
Zyski lub straty wynikające ze zmian wartości godziwej kategorii „aktywa finansowe wyceniane według wartości godziwej przez wynik finansowy” są prezentowane w rachunku zysków i strat w ramach kosztów administracyjnych w roku obrotowym, w którym powstały.
iii) Utrata wartości aktywów finansowych wycenianych według zamortyzowanego kosztu
Grupa dokonuje prognozowanej oceny oczekiwanych strat kredytowych związanych z instrumentami dłużnymi wycenianymi według zamortyzowanego kosztu. Zastosowana metodologia szacowania utraty wartości zależy od tego, czy nastąpił istotny wzrost ryzyka kredytowego. W przypadku należności handlowych Grupa stosuje uproszczone podejście dopuszczone przez MSSF 9, które wymaga ujęcia oczekiwanych strat w całym okresie życia należności od momentu ich początkowego ujęcia. Więcej szczegółów znajduje się w nocie 22.
iv) Wyksięgowanie aktywów finansowych
Grupa wyksięgowuje składnik aktywów finansowych tylko wtedy, gdy wygasną umowne prawa do przepływów pieniężnych z tego składnika aktywów lub gdy przenosi składnik aktywów finansowych i zasadniczo całe ryzyko i korzyści wynikające z jego posiadania na inny podmiot. Jeżeli Grupa nie przenosi ani nie zachowuje zasadniczo całego ryzyka i korzyści wynikających z jego posiadania i nadal sprawuje kontrolę nad przeniesionym składnikiem aktywów, Grupa ujmuje zachowany udział w tym składniku aktywów oraz powiązane zobowiązanie z tytułu kwot, które może być zobowiązana zapłacić. Jeżeli Grupa zachowuje zasadniczo całe ryzyko i korzyści wynikające z posiadania przeniesionego składnika aktywów finansowych, Grupa nadal ujmuje składnik aktywów finansowych, a także ujmuje zabezpieczoną pożyczkę z tytułu otrzymanych środków.
v) Zobowiązania finansowe
Zobowiązania finansowe są ujmowane w momencie, gdy Grupa staje się stroną umowy danego instrumentu. Grupa wyksięgowuje zobowiązania finansowe, gdy obowiązek określony w umowie zostanie wypełniony, umorzony lub wygaśnie. Wycena zobowiązań finansowych zależy od ich klasyfikacji, w następujący sposób:
a) Zobowiązania finansowe wyceniane według wartości godziwej przez wynik finansowy
Zobowiązania finansowe spełniające definicję przeznaczonych do obrotu klasyfikuje się jako wyceniane w wartości godziwej przez wynik finansowy. Takie zobowiązania są wykazywane w bilansie w wartości godziwej, a zyski lub straty są ujmowane w rachunku zysków i strat. Instrumenty pochodne, z wyjątkiem instrumentów zabezpieczających, są zaliczane do tej kategorii.
b) Zobowiązania finansowe wyceniane według zamortyzowanego kosztu
Wszystkie pozostałe zobowiązania finansowe są początkowo ujmowane według wartości godziwej, pomniejszonej o bezpośrednio przypisane koszty transakcyjne. W przypadku kredytów i pożyczek oprocentowanych, wartość ta zazwyczaj odpowiada wartości godziwej otrzymanych wpływów, pomniejszonej o koszty emisji związane z zaciągnięciem pożyczki. Po początkowym ujęciu, pozostałe zobowiązania finansowe są następnie wyceniane według zamortyzowanego kosztu, z zastosowaniem metody efektywnej stopy procentowej. Zamortyzowany koszt jest obliczany z uwzględnieniem wszelkich kosztów emisji oraz dyskonta lub premii z tytułu rozliczenia. Zyski i straty z tytułu odkupu, rozliczenia lub umorzenia zobowiązań są ujmowane odpowiednio w przychodach i kosztach finansowych.
Do tej kategorii zobowiązań finansowych zalicza się zobowiązania handlowe i inne zobowiązania.
vi) Kompensowanie aktywów i zobowiązań finansowych
Aktywa i zobowiązania finansowe są prezentowane w bilansie w ujęciu brutto, chyba że spełnione są oba poniższe kryteria: Grupa posiada obecnie prawnie egzekwowalny tytuł prawny do kompensaty ujętych kwot oraz zamierza rozliczyć się w kwocie netto lub zrealizować składnik aktywów i uregulować zobowiązanie jednocześnie. Prawo do kompensaty to prawo Grupy do rozliczenia kwoty należnej wierzycielowi poprzez zaliczenie na poczet należności od tego samego kontrahenta. Przy ocenie, czy istnieje obecnie prawnie egzekwowalny tytuł prawny do kompensaty, uwzględnia się właściwą jurysdykcję i przepisy prawa mające zastosowanie do relacji między stronami.
vii) Klasyfikacja bieżących i niebieżących
Grupa klasyfikuje aktywa i pasywa w sprawozdaniu z sytuacji finansowej jako krótkoterminowe i długoterminowe.
Aktywa uznaje się za obrotowe, gdy:
- oczekuje się, że zostaną zrealizowane lub przeznaczone do sprzedaży lub zużycia w normalnym cyklu operacyjnym
- posiadane głównie w celach handlowych
- oczekuje się, że zostaną zrealizowane w ciągu dwunastu miesięcy od okresu sprawozdawczego lub
- gotówka lub ekwiwalent gotówki, chyba że istnieją ograniczenia dotyczące ich wymiany lub wykorzystania do uregulowania zobowiązania przez co najmniej dwanaście miesięcy od dnia bilansowego.
Wszystkie pozostałe aktywa są klasyfikowane jako aktywa trwałe.
Jednostka klasyfikuje zobowiązanie jako krótkoterminowe, jeżeli:
- spodziewa się uregulować zobowiązanie w ramach normalnego cyklu operacyjnego
- ponosi odpowiedzialność przede wszystkim w celu prowadzenia działalności handlowej
- zobowiązanie ma zostać uregulowane w ciągu dwunastu miesięcy od dnia bilansowego lub
- nie ma prawa na koniec okresu sprawozdawczego odroczyć spłaty zobowiązania na okres co najmniej dwunastu miesięcy od dnia zakończenia okresu sprawozdawczego.
Warunki zobowiązania, które według wyboru kontrahenta mogą skutkować jego uregulowaniem poprzez emisję instrumentów kapitałowych, nie mają wpływu na jego klasyfikację.
Grupa klasyfikuje wszystkie pozostałe zobowiązania jako długoterminowe. Aktywa i zobowiązania z tytułu odroczonego podatku dochodowego są klasyfikowane jako aktywa i zobowiązania długoterminowe.
2.8 Należności handlowe i inne
Należności handlowe to kwoty należne od klientów za sprzedane towary lub usługi wykonane w toku zwykłej działalności gospodarczej. Zazwyczaj są one wymagalne w ciągu 30–90 dni i dlatego wszystkie są klasyfikowane jako krótkoterminowe. Należności handlowe są początkowo ujmowane w kwocie bezwarunkowego wynagrodzenia, chyba że zawierają istotne elementy finansowania – w takim przypadku są ujmowane w wartości godziwej. Grupa utrzymuje należności handlowe z zamiarem uzyskania umownych przepływów pieniężnych, dlatego wycenia je następnie według zamortyzowanego kosztu, stosując metodę efektywnej stopy procentowej.
Ze względu na krótkoterminowy charakter należności krótkoterminowych, ich wartość bilansowa jest równa wartości godziwej. Informacje na temat utraty wartości należności handlowych oraz narażenia Grupy na ryzyko kredytowe i walutowe znajdują się w nocie 22.
2.9 Zapasy
Zapasy wycenia się według niższej z wartości: kosztu wytworzenia i wartości netto możliwej do uzyskania. Wartość netto możliwa do uzyskania to szacowana cena sprzedaży w toku zwykłej działalności gospodarczej, pomniejszona o szacowane koszty dokończenia produkcji i koszty sprzedaży.
Przy ustalaniu kosztu surowców, materiałów eksploatacyjnych i towarów nabytych w celu odsprzedaży stosuje się średnią ważoną cenę zakupu.
Koszt wyrobów gotowych i produkcji w toku obejmuje koszty projektowania, surowce, robociznę bezpośrednią, inne koszty bezpośrednie oraz powiązane narzuty produkcyjne (w oparciu o normalną zdolność operacyjną), z wyłączeniem kosztów finansowania zewnętrznego. W przypadku produkcji w toku i wyrobów gotowych wytwarzanych przez Grupę, koszt jest traktowany jako koszt produkcji, który obejmuje odpowiednią część przypisanych narzutów.
2.10 Gotówka i ekwiwalenty gotówki
Środki pieniężne i ekwiwalenty środków pieniężnych obejmują salda gotówki oraz krótkoterminowe, wysoce płynne inwestycje o pierwotnym terminie zapadalności wynoszącym trzy miesiące lub krócej, które można łatwo wymienić na znaną kwotę środków pieniężnych oraz które są narażone na nieznaczne ryzyko zmiany wartości.
2.11 Utrata wartości aktywów niefinansowych
Wartość bilansowa aktywów niefinansowych Grupy jest weryfikowana na każdy dzień bilansowy, w którym występują przesłanki wskazujące na możliwość utraty wartości danego składnika aktywów. W przypadku wystąpienia takich przesłanek, szacowana jest wartość odzyskiwalna danego składnika aktywów (patrz poniżej).
W przypadku wartości firmy, rzeczowych aktywów trwałych i wartości niematerialnych o nieokreślonym okresie użytkowania lub które nie są jeszcze dostępne do użytkowania, wartość odzyskiwalna jest szacowana co roku w tym samym terminie. Strata z tytułu utraty wartości jest ujmowana, jeżeli wartość bilansowa składnika aktywów lub powiązanego z nim ośrodka wypracowującego środki pieniężne przekracza jego szacowaną wartość odzyskiwalną.
i) Obliczanie kwoty odzyskiwalnej
Wartość odzyskiwalna składnika aktywów lub CGU to wyższa z wartości użytkowej i wartości godziwej pomniejszonej o koszty sprzedaży. Przy wycenie wartości użytkowej szacowane przyszłe przepływy pieniężne są dyskontowane do wartości bieżącej przy użyciu stopy dyskontowej odzwierciedlającej aktualne rynkowe oceny wartości pieniądza w czasie oraz ryzyka specyficznego dla danego składnika aktywów lub CGU. Dla celów testu na utratę wartości, aktywa, których nie można przetestować indywidualnie, grupuje się w najmniejszą grupę aktywów generującą wpływy pieniężne z dalszego użytkowania, które są w znacznym stopniu niezależne od wpływów pieniężnych z innych aktywów lub CGU. Z zastrzeżeniem testu na górny pułap segmentu operacyjnego, dla celów testu na utratę wartości firmy, CGU, do których przypisano wartość firmy, są agregowane tak, aby poziom, na którym przeprowadza się test na utratę wartości, odzwierciedlał najniższy poziom, na którym wartość firmy jest monitorowana dla celów sprawozdawczości wewnętrznej. Wartość firmy nabyta w wyniku połączenia jednostek gospodarczych jest alokowana do grup CGU, które mają odnieść korzyści z synergii wynikających z połączenia.
Utrata wartości występuje, gdy wartość bilansowa składnika aktywów lub CGU przekracza jego wartość odzyskiwalną, która jest wyższa z dwóch wartości: wartości godziwej pomniejszonej o koszty sprzedaży lub wartości użytkowej. Obliczenia wartości użytkowej oparte są na modelu zdyskontowanych przepływów pieniężnych (DCF). Przepływy pieniężne oparte są na kalkulacji wartości użytkowej z wykorzystaniem prognoz przepływów pieniężnych zatwierdzonych przez kierownictwo. Wartość odzyskiwalna jest wrażliwa na stopę dyskontową zastosowaną w modelu DCF, a także na wolumen sprzedaży i koszt własny sprzedaży.
Aktywa korporacyjne Grupy nie generują odrębnych wpływów pieniężnych i są wykorzystywane przez więcej niż jeden ośrodek wypracowujący środki pieniężne (CGU). Aktywa korporacyjne są alokowane do ośrodków wypracowujących środki pieniężne w sposób racjonalny i spójny, a także poddawane testom na utratę wartości w ramach testowania ośrodka wypracowującego środki pieniężne, do którego dany składnik aktywów korporacyjnych jest alokowany.
ii) Straty z tytułu utraty wartości
Straty z tytułu utraty wartości są ujmowane w rachunku zysków i strat. Straty z tytułu utraty wartości ujęte w odniesieniu do ośrodków wypracowujących środki pieniężne (CGU) są alokowane najpierw w celu zmniejszenia wartości bilansowej wartości firmy przypisanej do ośrodka wypracowującego środki pieniężne (CGU) (lub grupy ośrodków wypracowujących środki pieniężne), a następnie w celu zmniejszenia wartości bilansowej pozostałych aktywów w ośrodku wypracowującym środki pieniężne (CGU) (lub grupie ośrodków wypracowujących środki pieniężne) proporcjonalnie.
iii) Odwrócenie utraty wartości
Strata z tytułu utraty wartości w odniesieniu do wartości firmy nie podlega odwróceniu. W odniesieniu do innych aktywów, straty z tytułu utraty wartości ujęte w latach ubiegłych są oceniane na każdy dzień sprawozdawczy pod kątem wszelkich przesłanek wskazujących na zmniejszenie straty lub jej brak. Strata z tytułu utraty wartości podlega odwróceniu w przypadku zmiany szacunków stosowanych do ustalenia wartości odzyskiwalnej. Strata z tytułu utraty wartości podlega odwróceniu tylko w zakresie, w jakim wartość bilansowa składnika aktywów nie przekracza wartości bilansowej, która zostałaby ustalona, po odliczeniu amortyzacji, gdyby nie ujęto straty z tytułu utraty wartości.
2.12 Dywidendy
Dywidendy końcowe ujmuje się jako zobowiązanie w roku obrotowym, w którym zostały zatwierdzone, a odpowiadająca im kwota jest ujmowana bezpośrednio w kapitale własnym. Dywidendy zaliczkowe ujmuje się w momencie wypłaty.
2.13 Pożyczki i pożyczki oprocentowane
Pożyczki oprocentowane są początkowo ujmowane według wartości godziwej pomniejszonej o koszty transakcyjne. Po początkowym ujęciu pożyczki oprocentowane są wyceniane według zamortyzowanego kosztu, a wszelkie różnice między kosztem a wartością wykupu są ujmowane w rachunku zysków i strat w okresie kredytowania, według efektywnej stopy procentowej, jeśli są istotne. Przestrzeganie warunków umów kredytowych omówiono w nocie 22.
2.14 Świadczenia pracownicze
i) Plany składek zdefiniowanych
Zdefiniowany plan składkowy to plan emerytalny, w ramach którego Grupa wpłaca stałe składki do odrębnego podmiotu. Grupa nie ma prawnego ani konstruktywnego obowiązku wpłacania dodatkowych składek, jeśli fundusz nie posiada wystarczających aktywów, aby wypłacić wszystkim pracownikom świadczenia związane z okresem zatrudnienia w bieżącym i poprzednich okresach. Zobowiązania z tytułu składek na zdefiniowane plany emerytalne są ujmowane jako koszt w rachunku zysków i strat w momencie ich poniesienia.
W przypadku programów zdefiniowanej składki, Grupa opłaca składki do publicznych lub prywatnych programów ubezpieczeń emerytalnych na zasadzie obowiązkowej, umownej lub dobrowolnej. Po opłaceniu składek Grupa nie ma dalszych zobowiązań płatniczych. Składki są ujmowane jako koszt świadczeń pracowniczych w momencie ich wymagalności. Składki przedpłacone są ujmowane jako aktywa w zakresie, w jakim możliwy jest zwrot gotówki lub obniżenie przyszłych płatności.
ii) Plany świadczeń zdefiniowanych
Plan zdefiniowanych świadczeń to plan emerytalny, który nie jest planem zdefiniowanych składek. Zazwyczaj plany zdefiniowanych świadczeń określają kwotę świadczenia emerytalnego, którą pracownik otrzyma po przejściu na emeryturę, zazwyczaj zależną od jednego lub kilku czynników, takich jak wiek, staż pracy i wynagrodzenie.
Zobowiązanie ujęte w sprawozdaniu z sytuacji finansowej z tytułu zdefiniowanych planów emerytalnych stanowi wartość bieżącą zobowiązania z tytułu zdefiniowanych świadczeń na koniec roku obrotowego, pomniejszoną o wartość godziwą aktywów planu. Zobowiązanie z tytułu zdefiniowanych świadczeń jest obliczane corocznie przez niezależnych aktuariuszy metodą prognozowanych uprawnień jednostkowych. Wartość bieżąca zobowiązania z tytułu zdefiniowanych świadczeń jest ustalana poprzez dyskontowanie szacowanych przyszłych wypływów środków pieniężnych z wykorzystaniem obligacji o ratingu kredytowym AA, których termin zapadalności jest zbliżony do terminu zapadalności powiązanego zobowiązania emerytalnego.
Bieżące koszty świadczenia zdefiniowanego w ramach planu świadczeń, ujęte w pozycji „koszty osobowe” w rachunku zysków i strat, z wyjątkiem sytuacji, gdy są ujęte w koszcie aktywów, odzwierciedlają wzrost zobowiązania z tytułu świadczeń zdefiniowanych wynikający ze świadczenia w bieżącym roku, zmian świadczeń, ograniczeń i rozliczeń.
Koszty przeszłego zatrudnienia są niezwłocznie ujmowane w rachunku zysków i strat.
Koszt odsetkowy netto oblicza się poprzez zastosowanie stopy dyskontowej do salda netto zobowiązania z tytułu zdefiniowanych świadczeń i wartości godziwej aktywów planu. Koszt ten jest ujmowany w kosztach finansowych w rachunku zysków i strat.
Zyski i straty aktuarialne wynikające z korekt doświadczenia i zmian założeń aktuarialnych obciążają lub przypisują zysk lub stratę do kapitału własnego w innym całkowitym dochodzie w roku, w którym powstały.
2.15 Transakcje płatności opartych na akcjach
i) Transakcje rozliczane w formie kapitału własnego
Spółka prowadzi szereg programów wynagrodzeń opartych na akcjach, rozliczanych w formie akcji, w ramach których jednostka otrzymuje usługi od pracowników w zamian za instrumenty kapitałowe (akcje) Spółki. Wartość godziwa usług świadczonych przez pracowników w zamian za przyznanie akcji jest ujmowana jako koszt. Całkowita kwota akcji podlegających wycenie jest ustalana w odniesieniu do wartości godziwej przyznanych akcji:
- w tym wszelkie warunki dotyczące wyników rynkowych (na przykład cena akcji jednostki)
- z wyłączeniem wpływu warunków nabycia praw do świadczeń i wyników pozarynkowych (na przykład rentowności, celów wzrostu sprzedaży i pozostawania pracownikiem jednostki przez określony okres)
- w tym wpływ wszelkich warunków niebędących warunkami nabycia praw (na przykład wymóg, aby pracownicy oszczędzali lub posiadali akcje przez określony okres czasu).
W przypadku istotnych nagród w postaci akcji przyznanych po 1 stycznia 2006 r. z warunkami nabycia opartymi na rynku, wycena odbywa się według modelu Blacka-Scholesa-Mertona. Zgodnie ze standardem, pierwotne szacunki nie ulegają zmianie.
Na koniec każdego okresu sprawozdawczego Spółka dokonuje aktualizacji swoich szacunków dotyczących liczby akcji, które mają zostać nabyte w oparciu o pozarynkowe warunki nabycia praw i warunki świadczenia usług. Wpływ ewentualnej korekty pierwotnych szacunków Spółka ujmuje w rachunku zysków i strat, dokonując odpowiedniej korekty kapitału własnego.
Ponadto w pewnych okolicznościach pracownicy mogą świadczyć usługi przed datą przyznania, w związku z czym wartość godziwa na dzień przyznania jest szacowana na potrzeby ujęcia wydatków w okresie pomiędzy rozpoczęciem świadczenia usług a datą przyznania.
Po nabyciu praw do akcji lub ich realizacji, Fundusz Świadczeń Pracowniczych (EBT) zazwyczaj przekazuje akcje uczestnikowi. Może to wiązać się ze sprzedażą całości lub części akcji. Dochód ze sprzedaży, po odliczeniu wszelkich bezpośrednio przypisanych kosztów transakcyjnych, jest zaliczany na poczet kapitału zakładowego (wartość nominalna) oraz premii emisyjnej.
Wszelkie składki na ubezpieczenie społeczne płatne w związku z przyznaniem akcji są uważane za integralną część samego przyznania, a opłata będzie traktowana jako transakcja rozliczana gotówkowo.
ii) Akcje własne będące w posiadaniu EBT
Transakcje EBT są traktowane jako transakcje Grupy i dlatego są uwzględniane w sprawozdaniach finansowych. W szczególności transakcje kupna i sprzedaży akcji Spółki przez EBT oraz wszelkie zyski lub straty z tych akcji są ujmowane w ciężar i na rachunek kapitału własnego.
2.16 Zobowiązania handlowe i inne zobowiązania
Należności handlowe i inne zobowiązania to zobowiązania do zapłaty za towary lub usługi nabyte od dostawców w toku zwykłej działalności gospodarczej.
Zobowiązania handlowe i inne zobowiązania są klasyfikowane jako zobowiązania krótkoterminowe, jeśli termin płatności przypada w ciągu jednego roku lub krócej (lub w normalnym cyklu operacyjnym przedsiębiorstwa, jeśli termin ten jest dłuższy). W przeciwnym razie są one prezentowane jako zobowiązania długoterminowe. Zobowiązania handlowe i inne zobowiązania są ujmowane według ceny nabycia.
Zobowiązania handlowe i inne zobowiązania są początkowo ujmowane według wartości godziwej, a następnie wyceniane według zamortyzowanego kosztu przy zastosowaniu metody efektywnej stopy procentowej.
2.17 Koszty pożyczki
Ogólne i szczególne koszty pożyczek bezpośrednio związane z nabyciem, budową lub produkcją kwalifikowanych aktywów, czyli aktywów, których przygotowanie do zamierzonego użytku lub sprzedaży wymaga znacznego czasu, są dodawane do kosztu tych aktywów do momentu, w którym aktywa te będą zasadniczo gotowe do zamierzonego użytku lub sprzedaży.
Dochody z inwestycji uzyskane z tymczasowego inwestowania określonych pożyczek, do czasu ich wydatkowania na aktywa kwalifikowane, są odliczane od kosztów pożyczek kwalifikujących się do kapitalizacji. Wszystkie pozostałe koszty pożyczek są ujmowane w rachunku zysków i strat w okresie, w którym zostały poniesione.
2.18 Przychody
Przychody obejmują sprzedaż wyrobów gotowych (pianki), towarów handlowych (sprzętu) oraz przychody z tytułu licencji i tantiem. Wszystkie te strumienie przychodów stanowią przychody z umów z klientami. Zasady ujmowania i wyceny określone w MSSF 15 stosuje się zgodnie z poniższymi zasadami.
Przychody nie obejmują przychodów międzyspółkowych ani podatku od wartości dodanej i są wykazywane po odliczeniu rabatów i zwrotów.
i) Sprzedaż wyrobów gotowych (pianki)
Przychody ze sprzedaży pianki ujmuje się w momencie przeniesienia kontroli nad towarem na klienta w kwocie odzwierciedlającej wynagrodzenie, do którego Grupa spodziewa się być uprawniona w zamian za ten towar. Zazwyczaj ma to miejsce w momencie przeniesienia tytułu własności na klienta, albo z chwilą wysyłki, albo z chwilą odbioru towaru przez klienta, w zależności od uzgodnionych warunków handlowych. Płatność jest należna w ramach warunków kredytowych zgodnych z praktyką branżową, bez elementów finansowania.
ii) Sprzedaż towarów handlowych (sprzętu)
Przychody ze sprzedaży sprzętu są ujmowane w momencie przeniesienia kontroli nad towarem na klienta. Zazwyczaj ma to miejsce w momencie przeniesienia tytułu własności na klienta, albo w momencie wysyłki, albo w momencie odbioru towaru przez klienta, w zależności od uzgodnionych warunków handlowych.
iii) Dochody z licencji i tantiem
Przychody z tytułu opłat licencyjnych uzależnionych od użytkowania w zamian za licencję na technologię Grupy są ujmowane w momencie spełnienia zobowiązania do wykonania świadczenia, czyli w momencie sprzedaży lub użytkowania. Przychody z tytułu licencji z umów, które obejmują gwarancję minimalnej opłaty licencyjnej za korzystanie z technologii Grupy, są ujmowane w momencie, gdy pobranie minimalnej opłaty licencyjnej staje się bezwarunkowe. Przychody z tytułu opłat licencyjnych, które nie obejmują gwarancji minimalnej opłaty licencyjnej, są ujmowane w momencie użytkowania.
2.19 Umowy najmu
Grupa wynajmuje biura i różnorodny sprzęt. Umowy najmu trwają zazwyczaj od dwóch do dziesięciu lat. Warunki najmu są negocjowane indywidualnie i zawierają szeroki zakres zróżnicowanych postanowień. Umowy najmu nie nakładają żadnych zobowiązań umownych, ale aktywa będące przedmiotem leasingu nie mogą być wykorzystywane jako zabezpieczenie kredytów.
Leasing jest ujmowany jako składnik aktywów z tytułu prawa do użytkowania oraz odpowiadające mu zobowiązanie w dniu, w którym leasingowany składnik aktywów jest dostępny do użytkowania przez Grupę. Każda rata leasingowa jest alokowana pomiędzy zobowiązanie a koszt finansowy. Koszt finansowy jest ujmowany w rachunku zysków i strat w okresie leasingu, aby uzyskać stałą okresową stopę procentową od pozostałego salda zobowiązania w każdym okresie.
Aktywa i zobowiązania wynikające z umowy leasingu są początkowo wyceniane w wartości bieżącej. Zobowiązania z tytułu leasingu obejmują wartość bieżącą netto następujących opłat leasingowych:
- stałe płatności (w tym zasadniczo stałe płatności) pomniejszone o wszelkie należne zachęty leasingowe
- zmienne opłaty leasingowe oparte na indeksie lub stawce
- cena wykonania opcji zakupu, jeżeli najemca ma uzasadnione podstawy, aby sądzić, że skorzysta z tej opcji
- kary pieniężne za rozwiązanie umowy najmu, jeżeli w okresie trwania umowy najmu przewidziano skorzystanie przez najemcę z takiej opcji.
Płatności leasingowe są dyskontowane według krańcowej stopy procentowej Grupy, czyli stopy, którą Grupa musiałaby zapłacić, aby pożyczyć środki niezbędne do nabycia składnika aktywów na podobnych warunkach ekonomicznych. Po dacie rozpoczęcia wartość zobowiązań z tytułu leasingu jest zwiększana w celu odzwierciedlenia naliczenia odsetek i zmniejszana o zapłacone płatności leasingowe. Ponadto wartość bilansowa zobowiązań z tytułu leasingu jest ponownie wyceniana w przypadku modyfikacji, zmiany okresu leasingu, zmiany płatności leasingowych (np. zmiany przyszłych płatności wynikające ze zmiany indeksu lub stopy stosowanej do ustalenia takich płatności leasingowych) lub zmiany wyceny opcji zakupu bazowego składnika aktywów.
Aktywa z tytułu prawa do użytkowania wyceniane są według kosztu obejmującego:
- kwota początkowej wyceny zobowiązania z tytułu leasingu
- wszelkie opłaty leasingowe uiszczone w dniu rozpoczęcia lub przed tą datą, pomniejszone o wszelkie otrzymane zachęty leasingowe
- jakiekolwiek początkowe koszty bezpośrednie
- koszty renowacji.
Płatności związane z umowami najmu krótkoterminowego i leasingu o niskiej wartości są ujmowane liniowo jako koszty w rachunku zysków i strat. Umowy najmu krótkoterminowego to umowy o okresie najmu do dwunastu miesięcy. Aktywa o niskiej wartości obejmują małe pozycje wyposażenia.
2.20 Podatek bieżący i odroczony
Obciążenie podatkowe za dany okres obejmuje podatek bieżący i odroczony. Podatek jest ujmowany w rachunku zysków i strat, z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczy on pozycji ujętych bezpośrednio w pozostałych całkowitych dochodach lub bezpośrednio w kapitale własnym. W takim przypadku jest on ujmowany odpowiednio w pozostałych całkowitych dochodach lub bezpośrednio w kapitale własnym.
Bieżące obciążenie podatkowe jest obliczane na podstawie przepisów podatkowych obowiązujących na dzień sporządzenia sprawozdania z sytuacji finansowej w krajach, w których Grupa prowadzi działalność i generuje dochód podlegający opodatkowaniu. Zarząd okresowo dokonuje oceny pozycji zawartych w zeznaniach podatkowych pod kątem sytuacji, w których obowiązujące przepisy podatkowe podlegają interpretacji. W stosownych przypadkach tworzy rezerwy na podstawie kwot przewidywanych do zapłaty na rzecz organów podatkowych.
Podatek odroczony jest ujmowany na podstawie różnic przejściowych powstających między wartościami podatkowymi aktywów i zobowiązań a ich wartościami bilansowymi w sprawozdaniach finansowych. Jednakże, zobowiązania z tytułu podatku odroczonego nie są ujmowane, jeśli wynikają z początkowego ujęcia wartości firmy; podatek odroczony nie jest uwzględniany, jeśli wynika z początkowego ujęcia składnika aktywów lub zobowiązania w transakcji innej niż połączenie jednostek gospodarczych, która w momencie transakcji nie wpływa ani na zysk ani stratę księgową, ani na zysk lub stratę podlegającą opodatkowaniu. Podatek odroczony jest ustalany na podstawie stawek podatkowych (i przepisów) obowiązujących lub zasadniczo obowiązujących do dnia sporządzenia sprawozdania z sytuacji finansowej, które będą obowiązywać w momencie realizacji powiązanego aktywa z tytułu podatku odroczonego lub uregulowania zobowiązania z tytułu podatku odroczonego.
Aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego są uznawane wyłącznie w takim zakresie, w jakim prawdopodobne jest, że w przyszłości zostanie osiągnięty dochód podlegający opodatkowaniu, który pozwoli na wykorzystanie różnic przejściowych.
Odroczone zobowiązania podatkowe tworzone są w odniesieniu do różnic przejściowych podlegających opodatkowaniu wynikających z inwestycji w spółki zależne i porozumienia wspólne, z wyjątkiem wszelkich odroczonych zobowiązań podatkowych, w przypadku których moment odwrócenia się różnicy przejściowej jest kontrolowany przez Grupę i jest prawdopodobne, że różnica przejściowa nie odwróci się w dającej się przewidzieć przyszłości.
Aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego są rozpoznawane w odniesieniu do różnic przejściowych podlegających odliczeniu, wynikających z inwestycji w spółki zależne i porozumienia wspólne, wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest prawdopodobne, że różnica przejściowa odwróci się w przyszłości oraz istnieje wystarczający dochód podlegający opodatkowaniu, na podstawie którego można wykorzystać różnicę przejściową.
Aktywa i pasywa z tytułu odroczonego podatku są kompensowane, gdy istnieje prawnie egzekwowalny tytuł prawny do kompensowania bieżących aktywów podatkowych z bieżącymi zobowiązaniami podatkowymi i gdy aktywa i pasywa z tytułu odroczonego podatku odnoszą się do podatku dochodowego nałożonego przez ten sam organ podatkowy na ten sam podmiot podlegający opodatkowaniu lub różne podmioty podlegające opodatkowaniu i istnieje zamiar rozliczenia sald w kwocie netto.
2.21 Kapitał zakładowy
Akcje zwykłe są klasyfikowane jako kapitał własny. Dodatkowe koszty bezpośrednio związane z emisją nowych akcji zwykłych lub opcji są wykazywane w kapitale własnym jako odliczenie, po opodatkowaniu, od uzyskanej kwoty.
W przypadku nabycia przez spółkę Grupy kapitału zakładowego Spółki (akcji własnych), zapłacone wynagrodzenie, w tym wszelkie bezpośrednio przypisane koszty przyrostowe (po odliczeniu podatku dochodowego), jest odliczane od kapitału własnego przypadającego akcjonariuszom Spółki do momentu umorzenia lub ponownej emisji akcji. W przypadku późniejszej ponownej emisji akcji zwykłych, wszelkie otrzymane wynagrodzenie, po odliczeniu wszelkich bezpośrednio przypisanych kosztów przyrostowych transakcji i związanych z nimi skutków podatkowych, jest wliczane do kapitału własnego przypadającego akcjonariuszom Spółki.
2.22 Przedmioty wyjątkowe
Pozycje nadzwyczajne są ujawniane oddzielnie w sprawozdaniach finansowych, jeżeli jest to konieczne dla lepszego zrozumienia wyników finansowych Grupy. Są to pozycje istotne ze względu na swoją wielkość lub charakter, lub pozycje jednorazowe, prezentowane w pozycjach, do których najlepiej się odnoszą.
2.23 Postanowienia
Rezerwa jest ujmowana, jeżeli w wyniku zdarzenia lub decyzji z przeszłości istnieje wiarygodnie wyceniony obecny obowiązek prawny i prawdopodobne jest, że w celu jego wypełnienia konieczny będzie wypływ korzyści ekonomicznych. Takie zobowiązania mogą wynikać z decyzji o restrukturyzacji lub zamknięciu linii biznesowej.
Kwota ujęta jako rezerwa stanowi najlepszy szacunek wynagrodzenia wymaganego do uregulowania bieżącego zobowiązania na dzień sprawozdawczy, z uwzględnieniem ryzyka i niepewności związanych z tym zobowiązaniem. Jeżeli rezerwa jest wyceniana na podstawie przepływów pieniężnych szacowanych na pokrycie bieżącego zobowiązania, jej wartość bilansowa stanowi wartość bieżącą tych przepływów pieniężnych.
2.24 Zdarzenia po okresie sprawozdawczym
Jeżeli Grupa otrzyma informacje po okresie sprawozdawczym, ale przed datą zatwierdzenia emisji, dotyczące warunków, które istniały na koniec okresu sprawozdawczego, oceni, czy informacje te mają wpływ na kwoty ujęte w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym. Grupa skoryguje kwoty ujęte w sprawozdaniu finansowym w celu odzwierciedlenia wszelkich zdarzeń korygujących po okresie sprawozdawczym i zaktualizuje ujawnienia dotyczące tych warunków w świetle nowych informacji. W przypadku zdarzeń niekorygujących po okresie sprawozdawczym, Grupa nie zmieni kwot ujętych w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym, ale ujawni charakter zdarzenia niekorygującego oraz szacunek jego skutków finansowych lub, w stosownych przypadkach, oświadczenie o braku możliwości dokonania takiego szacunku.
2.25 Nowe standardy i interpretacje
Grupa po raz pierwszy zastosowała określone standardy i zmiany, które obowiązują dla okresów rocznych rozpoczynających się 1 stycznia 2025 r. lub później (o ile nie zaznaczono inaczej). Grupa nie zastosowała wcześniej żadnego innego standardu, interpretacji ani zmiany, które zostały opublikowane, ale nie weszły jeszcze w życie.
i) Normy wydane, które weszły już w życie
Brak zamienności – zmiany w MSR 21
W sierpniu 2023 r. Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR) opublikowała zmiany do MSR 21 „Skutki zmian kursów walut obcych”, aby określić, w jaki sposób jednostka powinna oceniać, czy waluta jest wymienialna oraz jak powinna ustalać kurs spot w przypadku braku wymienialności. Zmiany te wymagają również ujawnienia informacji umożliwiających użytkownikom sprawozdań finansowych zrozumienie, w jaki sposób niewymienialność waluty na inną walutę wpływa lub prawdopodobnie wpłynie na wyniki finansowe, sytuację finansową i przepływy pieniężne jednostki.
Zmiany weszły w życie dla okresów sprawozdawczych rozpoczynających się 1 stycznia 2025 r. lub później.
Zmiany nie miały istotnego wpływu na sprawozdania finansowe Grupy.
ii) Normy wydane, ale jeszcze nieobowiązujące
Nowe i zmienione standardy i interpretacje, które zostały opublikowane, ale nie weszły jeszcze w życie do dnia publikacji sprawozdania finansowego Grupy, zostały przedstawione poniżej. Grupa zamierza przyjąć te nowe i zmienione standardy i interpretacje, jeśli mają zastosowanie, w momencie ich wejścia w życie.
MSSF 18 „Prezentacja i ujawnianie informacji w sprawozdaniach finansowych”
W kwietniu 2025 r. Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR) wydała MSSF 18, który zastępuje MSR 1 „Prezentacja sprawozdań finansowych”. MSSF 18 wprowadza nowe wymogi dotyczące prezentacji w rachunku zysków i strat, w tym określonych sum i sum częściowych. Ponadto jednostki są zobowiązane do klasyfikowania wszystkich przychodów i kosztów w rachunku zysków i strat do jednej z pięciu kategorii: operacyjnej, inwestycyjnej, finansowej, podatku dochodowego i działalności zaniechanej. Pierwsze trzy są nowe.
Wymaga ona również ujawnienia nowo zdefiniowanych przez kierownictwo wskaźników efektywności oraz sum częściowych przychodów i kosztów, a także obejmuje nowe wymogi dotyczące agregacji i dezagregacji informacji finansowych na podstawie zidentyfikowanych „ról” podstawowych sprawozdań finansowych (PFS) i informacji dodatkowych.
Ponadto wprowadzono zmiany o wąskim zakresie do MSR 7 „Rachunek przepływów pieniężnych”, które obejmują zmianę punktu wyjścia dla ustalania przepływów pieniężnych z działalności operacyjnej metodą pośrednią z „zysku lub straty” na „zysk lub stratę z działalności operacyjnej” oraz usunięcie opcjonalności dotyczącej klasyfikacji przepływów pieniężnych z dywidend i odsetek. Ponadto wprowadzono również zmiany do kilku innych standardów.
MSSF 18 oraz zmiany do pozostałych standardów obowiązują dla okresów sprawozdawczych rozpoczynających się 1 stycznia 2027 r. lub później, jednak dopuszczalne jest wcześniejsze zastosowanie, o czym należy poinformować. MSSF 18 będzie stosowany retrospektywnie.
Grupa pracuje obecnie nad identyfikacją wszystkich skutków, jakie zmiany te będą miały na podstawowe sprawozdania finansowe oraz uwagi do sprawozdań finansowych.
MSSF 19 „Spółki zależne nieodpowiadające publicznie: ujawnienia”
W maju 2025 r. Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR) wydała standard MSSF 19, który umożliwia uprawnionym podmiotom wybór stosowania uproszczonych wymogów dotyczących ujawniania informacji, przy jednoczesnym stosowaniu wymogów dotyczących ujmowania, wyceny i prezentacji określonych w innych standardach rachunkowości MSSF. Aby kwalifikować się, na koniec okresu sprawozdawczego podmiot musi być spółką zależną w rozumieniu MSSF 10, nie może ponosić odpowiedzialności publicznej oraz musi mieć jednostkę dominującą (ostateczną lub pośrednią), która sporządza skonsolidowane sprawozdania finansowe, dostępne do użytku publicznego, zgodne ze standardami rachunkowości MSSF.
Standard MSSF 19 wejdzie w życie dla okresów sprawozdawczych rozpoczynających się 1 stycznia 2027 r. lub później, z możliwością wcześniejszego zastosowania.
Ponieważ Grupa jest notowana na giełdzie, nie może wybrać zastosowania standardu MSSF 19.
„Zmiany w klasyfikacji i wycenie instrumentów finansowych – Zmiany do MSSF 9 i MSSF 7”
W maju 2024 r. Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR) opublikowała zmiany do MSSF 9 i MSSF 7 zatytułowane „Zmiany w Klasyfikacji i Wycenie Instrumentów Finansowych” (dalej „Zmiany”). Zmiany obejmują:
- wyjaśnienie, że zobowiązanie finansowe jest wyksięgowywane w „dniu rozliczenia” oraz wprowadzenie możliwości wyboru polityki rachunkowości (jeśli spełnione są określone warunki) w celu wyksięgowania zobowiązań finansowych rozliczonych za pomocą elektronicznego systemu płatności przed dniem rozliczenia
- dodatkowe wytyczne dotyczące sposobu oceny przepływów pieniężnych wynikających z umów dotyczących aktywów finansowych o cechach środowiskowych, społecznych i ładu korporacyjnego (ESG) i podobnych
- wyjaśnienia dotyczące tego, co stanowi „cechy bez prawa regresu” i jakie są cechy instrumentów powiązanych umownie
- wprowadzenie ujawnień dla instrumentów finansowych o cechach warunkowych i dodatkowych wymogów ujawniania informacji dla instrumentów kapitałowych klasyfikowanych według wartości godziwej przez inny całkowity dochód (OCI).
Zmiany obowiązują dla okresów rocznych rozpoczynających się 1 stycznia 2026 r. lub później, przy czym wcześniejsze zastosowanie jest dozwolone wyłącznie w odniesieniu do klasyfikacji aktywów finansowych i powiązanych ujawnień. Nie oczekuje się, że zmiany będą miały istotny wpływ na sprawozdania finansowe Grupy.
„Umowy dotyczące energii elektrycznej zależnej od natury – zmiany w MSSF 9 i MSSF 7”
W grudniu 2024 r. RMSR opublikowała zmiany do MSSF 9 i MSSF 7 – „Umowy dotyczące energii elektrycznej zależnej od środowiska naturalnego”. Zmiany dotyczą wyłącznie umów, które odnoszą się do energii elektrycznej zależnej od środowiska naturalnego. Zmiany:
- wyjaśnić stosowanie wymogów „użytkowania własnego” w przypadku umów objętych zakresem
- zmienić wymagania dotyczące oznaczenia pozycji zabezpieczonej w relacji zabezpieczającej przepływy pieniężne dla kontraktów objętych zakresem
- dodać nowe wymogi dotyczące ujawniania informacji, aby umożliwić inwestorom zrozumienie wpływu tych umów na wyniki finansowe i przepływy pieniężne spółki.
Zmiany zaczną obowiązywać dla rocznych okresów sprawozdawczych rozpoczynających się 1 stycznia 2026 r. lub później. Zmiany dotyczące wyjątku dla użytku własnego mają być stosowane retrospektywnie, natomiast zmiany dotyczące rachunkowości zabezpieczeń mają być stosowane prospektywnie do nowych relacji zabezpieczających wyznaczonych od daty pierwszego zastosowania. Ponadto zmiany dotyczące ujawnień w MSSF 7 muszą zostać wdrożone równolegle ze zmianami w MSSF 9. Jeżeli jednostka nie przekształci danych porównawczych, nie może przedstawić ujawnień porównawczych.
Nie przewiduje się, aby zmiany te miały istotny wpływ na sprawozdania finansowe Grupy.
„Roczne ulepszenia standardów rachunkowości MSSF – tom 11”
W lipcu 2024 r. Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR) opublikowała dziewięć poprawek o wąskim zakresie w ramach okresowego stosowania standardów rachunkowości MSSF. Poprawki obejmują wyjaśnienia, korekty lub zmiany mające na celu poprawę spójności standardów „MSSF 1 Zastosowanie Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej po raz pierwszy”, MSSF 7 „Instrumenty finansowe: ujawnianie informacji” oraz towarzyszących im wytycznych dotyczących wdrożenia MSSF 7, MSSF 9 „Instrumenty finansowe”, MSSF 10 „Skonsolidowane sprawozdania finansowe” oraz MSR 7 „Rachunek przepływów pieniężnych”.
Zmiany będą obowiązywać dla okresów sprawozdawczych rozpoczynających się 1 stycznia 2026 r. lub później.
Grupa pracuje obecnie nad identyfikacją wszystkich skutków, jakie zmiany te będą miały na podstawowe sprawozdania finansowe oraz uwagi do sprawozdań finansowych.